„Zawsze Bogu dziękuję, że decyzja o powołaniu kapłańskim była czystą intencją z wewnętrznej motywacji i wewnętrznego powołania” – tak mówił śp. sługa boży ks. Czesław Wala w wywiadzie udzielonym niedługo przed odejściem do domu Pana Dorocie Juchnowskiej.
Urodził się w małym miasteczku Rudnik nad Sanem, w ubogiej rodzinie, utrzymującej się – jak wiele innych – z wyplatania koszyków.
„Mama uczyła modlitwy i pracy”
– Ze względu na pochodzenie mojej mamy – wspomina kapłan – rodziły się obawy, że za chwilę możemy być wydani Niemcom, gestapowcom, i możemy zostać wszyscy zamordowani.
Jednak ci, którzy znali rodzinę Walów (przyszły kapłan miał jeszcze starszą siostrę), zmobilizowali innych mieszkańców Rudnika i pobliskiej wioski Stróży. – Dawano sobie nawzajem znaki – mówił ksiądz Czesław – żeby nas ochronić przed egzekucją. Pamiętam, jak nagle, w ciągu dnia, byłem zapraszany do kogoś... Inni się dla nas narażali. To zbudowało wdzięczność za humanitaryzm. To
SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów oraz lektora na gazetapolska.pl
Miesięczny dostęp do wszystkich treści serwisu www.gazetapolska.pl.
Masz już subskrypcję? Zaloguj się
* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas [email protected]
