NATO po Wilnie potężniejsze, ale zbyt ostrożne

Szczyt Sojuszu w Wilnie pokazał jego ogromną potęgę i sprawczość. Ale też ujawnił pewną niebezpieczną słabość. Fakt, iż Ukraina nie otrzymała oficjalnego zaproszenia, może być niebezpiecznym sygnałem sugerującym efektywność działań Moskwy próbującej zastraszyć NATO przed podejmowaniem zbyt zdecydowanych kroków.

To był porażający szok i bolesne przebudzenie z jakiegoś snu, w który zapadły elity na Starym Kontynencie. Koszmarny lęk nie sparaliżował ich jedynie ze względu na postawę Ukrainy i determinację Polski, z jaką walczyliśmy o otrzeźwienie. Zdecydowanie, z jakim Waszyngton i Londyn wsparły Kijów i Warszawę, nadało impet NATO. Agresja Rosji na Ukrainę ukazała skalę bezbronności Europy i siłę amerykańskiego przywództwa, a także bezalternatywność wobec Sojuszu. Z tamtej perspektywy wyznaczanej przez uspokajającą narrację Angeli Merkel, a potem Olafa Scholza co do intencji Putina wydawało się niewyobrażalne, by Finlandia i Szwecja porzuciły swą neutralność