Listy ambasadora Sieversa. Sfinalizowanie drugiego rozbioru Polski

30 września 1772 roku sejm ratyfikował akt I rozbioru Polski. Ponad dwie dekady później, we wrześniu roku 1793, doszło w Grodnie do zatwierdzenia II rozbioru. Jednym z głównych rozgrywających tej sprawy był ambasador rosyjski w Rzeczypospolitej, Niemiec, Jakob Sievers. 

„Ambasada diable śliska” – jęczał Papkin wysłany przez Rejenta do Cześnika. Gdy jesienią roku 1792 były generał-gubernator nowogrodzki, twerski i pskowski Jakob Johann Sievers zobaczył na drodze do swojej rezydencji posłańca z Petersburga, nie mógł jeszcze wiedzieć, że dostanie mu się właśnie „śliska ambasada”. Ale oczekiwać czegoś diablego musiał – w końcu Semiramida Północy, która stała za wysłaniem ważnego listu, królowała w mieście, w którym coś szatańskiego czaiło się w każdym pokoju Pałacu Zimowego, a złocisto-miodowe promienie słońca wydłużały cienie ludzi idących Newskim Prospektem tak, iż co chwila oglądali się za siebie, czy im zza pleców dybuki jakieś nie wyskoczą. Być może