Wojna jak ciemna noc, która się nie kończy. Polsko-amerykański spektakl o Irenie Sendlerowej

„Trzeba umieć podać rękę tonącemu, nawet jak się nie umie pływać” – słyszymy w dramacie muzycznym „Irena” w Teatrze Muzycznym w Poznaniu. To właściwa scena na wystawienie spektaklu o Irenie Sendlerowej, bo w budynku teatru mieścił się „poznański Pawiak”, w którym gestapo torturowało Polaków. 

Ten spektakl znaczy dla nas więcej niż tylko hołd dla Ireny Sendlerowej. Próbujemy znaleźć w niej odpowiedzi na pytania: jak to jest być bohaterką? Jakie są tego mroczne strony? Z jakimi wyzwaniami i poświęceniem jest to związane? – mówi o spektaklu jego amerykański reżyser, Brian Kite. 

Spektakl to przede wszystkim pokazanie trudu, jaki trzeba było włożyć w uratowanie choćby jednego żydowskiego dziecka w czasie wojny. A jak wiadomo, tylko w Polsce za podanie Żydowi kromki chleba groziła śmierć. Tymczasem Irena Sendlerowa miała nie tylko wspaniałe serce, lecz była także twardo stąpającą po ziemi organizatorką czegoś, co dziś nazwalibyśmy niezwykle skomplikowaną