Poeta grozy i nieszczęsny dar łagodności, Testament zawarty w literaturze Jarosława M. Rymkiewicza

Trudno jest mierzyć się w publicystyce z dorobkiem tak bogatym jak ten, który pozostawił po sobie Jarosław Marek Rymkiewicz – autor inicjującego mickiewiczowski cykl eseju „Żmut”, tomu poezji „Metafizyka” czy inspirowanego staropolskimi, pogańsko-chrześcijańskimi tradycjami dramatu „Król mięsopust”. Bez tych utworów nie istniałby ten, którego wielu pokochało i którego wielu się przeraziło, gdy napisał „Wieszanie”.

„Rymkiewicz spoglądał na polską historię i mentalność. W potocznym rozumieniu historia ostatnich trzystu lat to dzieje męczeństwa narodu, który jest ofiarą mocniejszych. W odróżnieniu od Gombrowicza i Witkacego, którzy poszukiwali wytłumaczenia tych klęsk w negatywnych polskich cechach narodowych, Rymkiewicz uznawał, iż to, co przedstawiane jest jako cnota, czyli łagodność, jest słabością” – przypomniał po śmierci poety i pisarza z Milanówka inny wybitny współczesny polski duch twórczy, Antoni Libera.

Zachwycał i przerażał