Egzamin

Polski patriotyzm rzadko był teoretyczny. Tak jak zdrada nie była nigdy wirtualna, bo nad Wisłą przynosiła mordercze skutki całemu narodowi, tak patriotyzm od 300 lat ma tu wymiar realnego poświęcenia. Bycie patriotą oznaczało nie tylko przedłożenie interesu narodu nad własny, lecz także bardzo często musiało oznaczać heroizm, do utraty życia włącznie. Ta konieczność poświęcenia to nie był tani romantyzm, jak nam wmawiają okupacyjne elity, to był warunek przetrwania całej wspólnoty narodowej. Polska otoczona agresywnymi imperializmami – niemieckim dążącym do zniszczenia samodzielnego bytu naszego społeczeństwa i rosyjskim dążącym do uległości ościennych państw metodami tak brutalnymi i prymitywnymi, że budziły one szok nawet wśród przyzwyczajonych do przemocy – musiała poświęcać swoich najlepszych synów, by nie ulec i się nie zatracić. Czy zawsze taka ofiara była niezbędna? Odpowiedź na to pytanie dla nikogo nie jest wygodna. Zawsze wtedy, gdy sprawy zaszły za daleko. Ale czasem