Jak się bawić, to się bawić!

W XXI wieku rozpoczynający się wraz z Nowym Rokiem karnawał ma już znaczenie jedynie symboliczne. We współczesnym świecie wszelkiego typu imprezy odbywają się przez cały rok. Zupełnie inaczej wyglądała sytuacja w XIX stuleciu, kiedy styczeń i luty były czasem gorączkowego szaleństwa, a całe rodziny uczestniczyły w trwających do białego rana balach…

Tadeusz Boy-Żeleński, spisując w dwudziestoleciu międzywojennym wspomnienia z dni swojej młodości, z przekąsem zauważał, że gdy przed I wojną światową nadchodził czas karnawału, cały kraj żył jak w malignie, mało kto spał, a po ulicach snuły się wycieńczone całonocnymi tańcami figury lekarzy, sędziów czy urzędników, którzy nieprzytomni ze zmęczenia, z trudem wykonywali swe obowiązki, by wieczorem – nie zważając na wyczerpanie – gnać na następny bal. Co zadziwiające, zaliczający kolejne potańcówki imprezowicze wcale się w ich trakcie tak dobrze nie bawili! W XIX wieku uczestnictwo w balu stanowiło wyzwanie wymagające długotrwałych