Jakież to byłyby święta bez Solenizanta!

W mojej dużej firmie medycznej zawsze panowała i nadal trwa rodzinna atmosfera (na szczęście pod tym względem mój zakład nie jest odosobniony). Pomimo postępującej laicyzacji nie wygasła tradycja spontanicznego organizowania przez załogę wieczerzy wigilijnej i dzielenia się opłatkiem – jakże pięknego i nastrojowego aktu integracji licznego zespołu. 

Jednak przede wszystkim jest to okazja do wzajemnego przypomnienia sobie, że święta Bożego Narodzenia należałoby przeżywać głęboko w sercu, a nie tylko „przeżuwać”, chociaż i pod tym względem w większości polskich domów i zakładów pracy jest smacznie, obficie i radośnie. Poza wszelką wątpliwością święta są dla ducha, lecz tak po ludzku – także „dla brzucha”, więc prośmy Boga, by natchnął nas, jak świętować w wymiarze nadprzyrodzonym, będąc w ziemskiej teraźniejszości.

Szczera radość w obchodzeniu świąt Bożego Narodzenia bierze się stąd, że nasze losy, Polaków, splatają się, bo mimo podziałów jesteśmy pod tym względem