Listopad, huk i dym

Nie ma dwóch takich samych Marszów Niepodległości. To, kogo spotkasz, z kim będziesz szedł, co usłyszysz, do którego momentu będziesz szedł za dnia, gdzie znajdzie cię tzw. niebieska godzina, a jaki odcinek zrobisz już po zmroku – zależy od tego, gdzie się ustawisz i o której godzinie wyruszysz. Pamiętam, że gdy miała miejsce słynna interwencja policji na placu Konstytucji, niektórzy znajomi obecni na marszu dowiadywali się o niej od dzwoniących do nich zaniepokojonych bliskich. Zdarzało się iść przez most Poniatowskiego jeszcze w pięknych kontrastach flag, rac i niebieskiego światła na miejskich budowlach, ale i trafiła się piękna, ognista aura wokół idącego tłumu pod zupełnie czarnym już niebem na wysokości Muzeum Narodowego. Był też rok, gdy tłum ze swoją czerwienią i bielą szedł pod zupełnie szarym niebem, z którego padał biały śnieg. Można iść wśród modlących się, można trafić na przewagę rodzin z dziećmi albo na narodowo nastawionych kibiców wyjętych z koszmaru dziennikarza „