Prawdziwe życie

Są takie miejsca, w których życie toczy się naprawdę. Powrót z nich do medialnych pozorów życia bywa naprawdę bolesny Urlop powinien być zakazany. I to nie dlatego, że w tym czasie człowiek nie pracuje, ale dlatego, że powrót niemal zawsze wiąże się z poczuciem straty. Tak jest przynajmniej u mnie, gdy odetnę się od mediów, pozostawię pracę (a przynajmniej jej znaczącą część) w domu i ruszę w miejsca, które już kiedyś uwiodły moje serce. Na początku jest tu nieodmiennie od pięciu lat, gdy pierwszy raz nas tam z rodziną przygnało, Kalwaria Pacławska (nie mylić z Zebrzydowską, bo to różne miejsca). W tym maryjnym, późnobarokowym sanktuarium (cudny obraz Matki Bożej Kalwaryjskiej), prowadzonym przez franciszkanów konwentualnych z prowincji południowej bł. Jakuba Strzemię, czas mi się jakoś zatrzymuje, kolory są pełniejsze, a umysł się oczyszcza. I w sumie nie ma znaczenia, czy jestem tam w porze hałaśliwego Franciszkańskiego Spotkania Młodych (co roku w lipcu), czy gdy