Kapłan, który był orłem

„Zawsze Bogu dziękuję, że decyzja o powołaniu kapłańskim była czystą intencją z wewnętrznej motywacji i wewnętrznego powołania” – tak mówił śp. sługa boży ks. Czesław Wala w wywiadzie udzielonym niedługo przed odejściem do domu Pana Dorocie Juchnowskiej.

Urodził się w małym miasteczku Rudnik nad Sanem, w ubogiej rodzinie, utrzymującej się – jak wiele innych – z wyplatania koszyków.

„Mama uczyła modlitwy i pracy”

– Ze względu na pochodzenie mojej mamy – wspomina kapłan – rodziły się obawy, że za chwilę możemy być wydani Niemcom, gestapowcom, i możemy zostać wszyscy zamordowani.

Jednak ci, którzy znali rodzinę Walów (przyszły kapłan miał jeszcze starszą siostrę), zmobilizowali innych mieszkańców Rudnika i pobliskiej wioski Stróży. – Dawano sobie nawzajem znaki – mówił ksiądz Czesław – żeby nas ochronić przed egzekucją. Pamiętam, jak nagle, w ciągu dnia, byłem zapraszany do kogoś... Inni się dla nas narażali. To zbudowało wdzięczność za humanitaryzm. To