Jęcząca prawica

Nowa władza staje się z dnia na dzień coraz bardziej agresywna, przestała już ukrywać swój bandycki sznyt. Jednocześnie wśród części prawicy coraz wyraźniejsze stają się postawy wycofane, dystansujące się wobec tego, co się dzieje, próby symetryzowania bądź odcięcia się od ostatnich ośmiu lat. To groźne zjawisko świadczy nie tylko o tchórzostwie, lecz dodatkowo jest kontrskuteczne.

Mowa tu o prawicy, którą na potrzeby tego tekstu określam jako „jęczącą”. Nie jest to broń Boże monolit. Mamy wśród tej grupy ludzi identyfikujących się jako prawicowcy, republikanie, katoliccy konserwatyści czy konserwatywni liberałowie, rozmaite think tanki. Niezależnie jednak od deklarowanych różnic, zajmują się oni głównie jęczeniem. Że obecny konflikt to wina PiS, że obie strony są siebie warte, że oni nigdy właściwie nie wspierali poprzedniego rządu, że czas wykroczyć poza plemienne okopy, odciąć się od ostatnich lat i na nowo zdefiniować. Zaś każdą próbę krytyki kwitują oskarżeniami o