Niezłym jajem w postkomunę. Krótka historia Naszości

„Naszość – tylko dla nienormalnych” Magdaleny Piejko dla jednych będzie sentymentalną podróżą w czasy szalonej, pijanej, obscenicznej młodości. Dla drugich – przypomnieniem, że była w tym życiowa mądrość, która nie godziła się na kompromisy z rodzimym postkomunizmem i postsowiecką Rosją.

Czerwiec 1996 roku, czas matur, Poznań rozkwitał i powoli się cywilizował. Dolną i Górną Wildą dało się nawet wieczorem przejść już spokojniej z buta do dawnego Starego Browaru. Nie musiałem zdawać matury ustnej z polskiego, więc ucieszyłem się, gdy kilka lat starszy kuzyn, student medycyny, zdeklarowany konserwatywny liberał i antykomunista, zaproponował: przyjeżdża prezydent Aleksander Kwaśniewski, będzie happening Naszości, może byś też przyszedł. 

Wiedziałem, że Naszość to nieco starsi ode mnie faceci, którzy wciąż wojują z komuną. Wychowany kilkadziesiąt kilometrów od Poznania na popegeerowskiej wsi, miałem