Odmowa wiedzy

Dobrze to zdefiniował prof. Sławomir Cenckiewicz – jednym z zasadniczych problemów w procesie przemian ustrojowych w III RP było (i jest nadal) zjawisko „odmowy wiedzy”. 

W ujęciu Cenckiewicza dotyczy ono kwestii związanych z wpływem służb komunistycznych (a de facto Moskwy) na całokształt zmian politycznych w naszej ojczyźnie, począwszy od lat 1988/1989 aż po dziś.  Exemplum najbardziej rzucające się w oczy to oczywiście przypadek Lecha Wałęsy. Pal sześć, że on sam idzie w zaparte, i to w stylu „na rympał”, zaprzeczając faktom i swej współpracy z bezpieką. Wałęsy nic już nie zmieni, a czasem zastanawiam się, czy to po prostu nie tak głęboko posunięty proces samousprawiedliwień i racjonalizacji, że były prezydent sam już wierzy we wszystko, co mówi. Psychologia zna i tłumaczy przecież takie przypadki – w których w „alternatywną”, fałszywą wersję własnej biografii wierzy sam zainteresowany, bo proces wyparcia prawdy zaszedł tak daleko, że „wersja”