Suma wszystkich strachów

Najprościej jest uznać Putina za szaleńca. Autokratę, który utracił kontakt z otoczeniem i działa, kierując się odruchami rannej bestii. Nic bardziej mylnego. Podejrzewam, że samemu Władimirowi Władimirowiczowi zależy, by być tak postrzeganym.

W istocie jest bezwzględnym graczem, który przegrał pierwszą partię i obecnie rozgrywa następną. Dziś jego główną bronią jest strach, który usiłuje wzbudzić. Zasada gry jest prosta i przypomina działanie kierowcy jadącego na zderzenie czołowe z samochodem pędzącym z naprzeciwka. Oczywiście nie zamierza ginąć, lecz jedynie sprawić, że przeciwnik zjedzie mu z drogi. A kto nie ustąpi przed wariatem? W grę wchodzi oczywiście ryzyko, że spotka naprzeciwko szofera równie zdeterminowanego. Tyle że współczesny car zakłada, iż tak nie będzie. Może przedwcześnie uznał swego adwersarza za zdziecinniałego staruszka przewodzącego sforze tchórzy i karierowiczów, ale jednak nadal zakłada, że demokratyczny świat nie zechce umierać