Dlaczego „legendy opozycji” psieją

Bywają postaci, w których – mówiąc językiem Sienkiewicza (gdy brał się do opisu chorążego orszańskiego) – tyle dobrego co i złego mieszka. Do takich osób zaliczam niektórych niegdysiejszych opozycjonistów, którzy wykazali się mężnością w walce z komuną, a dziś zachowują się tak, że jedynie pogarda może być im oceną. Wśród dawnej, solidarnościowej i przedsolidarnościowej opozycji takich postaw jest niestety sporo. Z czego to może wynikać? Otóż przyczyn może być kilka.

Po pierwsze, jest to wynik rozwiniętej megalomanii i przekonania, że skoro kiedyś było się odważnym, to teraz ma się nieustający bilet do rządzenia krajem i dyktowania rodakom, jak mają postępować i kogo wybierać. Kiedy coś nie idzie po myśli takiego delikwenta, wówczas obraża się na Polskę i wygaduje rzeczy haniebne. To przypadek najmniej parszywy. 

Bywa jednak i tak, że osoba, która kiedyś była szlachetna, naraz zauważa, że czas ucieka, i postanawia swoją niegdysiejszą szlachetność