Bezwarunkowa kapitulacja

Żal mi było profesora Michała Kleibera, gdy w TVP na wstępie dyskusji po filmie Anity Gargas apelował o kompromis. W dodatku proponując za punkt wyjścia raport Millera.   Trudno o większy przykład naiwności. Sytuacja w Polsce ukształtowała się tak, że trudno mówić o kompromisie. Kompromis można zawierać, gdy w grę wchodzi podział łupów lub stanowisk. Tu niczego nie załatwi zgoda w jakichś trzeciorzędnych szczegółach. Nie można być częściowo w ciąży albo dzielić winy między myśliwego i zająca. Logika podpowiada, iż prędzej czy później musi dojść do bezwarunkowej kapitulacji.

Aby odwlec ten moment, obecny rząd nie może ani na milimetr odejść od raportu „Miller–Anodiny”, bo tylko wersja brzozy, winy pilotów i nacisków zapewnia mu komfort przetrwania. W każdym innym wypadku musi dojść do pytań o odpowiedzialność. I nawet jeśli byśmy zawiesili na jakiś czas koncepcję zamachu, werdykt   będzie straszny.   Nawet gdyby tragedia była wyłącznie dziełem bałaganu, zaniechań, złej woli