Na chodniku razem z pilotami

Równo dziesięć lat temu, w numerze z 13 czerwca 2012 roku, ukazał się mój pierwszy tekst w „Gazecie Polskiej”. Nosił tytuł „Na chodniku historii” i dotyczył parady zwycięstwa, która miała miejsce w Londynie w czerwcu 1946 roku.

Nie zaproszono wówczas na tę paradę polskich żołnierzy, bijących się wcześniej tak dzielnie na froncie zachodnim i przelewających krew „za wolność waszą i naszą” pod Narwikiem, Tobrukiem, Monte Cassino… W geście solidarności w paradzie nie wzięli także udziału nasi piloci z dywizjonów lotniczych w Wielkiej Brytanii. Ulicami Londynu szły długie szeregi zwycięskich armii. Byli więc Amerykanie, Anglicy, Francuzi, Nowozelandczycy, Maorysi, Hindusi czy żołnierze Wysp Owczych. Nie było jedynie Polaków. Nasi dzielni piloci stali wówczas na chodniku i płakali – łzami złości, łzami dumy, łzami gorzkimi, bo pobudzanymi świadomością, że Polskę sprzedano, zdradzono i oddano w łapy Stalina. Ten „chodnik historii” jest dla mnie jednak jakimś