W obliczu zdrady

Ucieczka polskiego żołnierza na Białoruś jest aktem zdrady państwa, ale w tym wypadku można postawić zarzuty tylko za dezercję (art. 339 k.k.). Czy to nie zastanawia opinii publicznej? Dlatego proponuję rozważyć od strony praktycznej, w jakim środowisku prawnym działają dzisiaj ludzie, którzy popełniają największą zbrodnię wobec ojczyzny.

Wyobraźmy sobie bardzo prostą sytuację z życia obcych służb specjalnych w Polsce. Mamy dwie osoby, oficer prowadzący (cudzoziemiec) i Polak jako jego agent. Oficer jest szpiegiem aktywnym na polskim terytorium, a nasz obywatel zawsze w pierwszym rzędzie jest zdrajcą. Tymczasem zdrada państwa nie istnieje w polskim Kodeksie karnym, a o szpiegostwie nie mówi żaden artykuł tegoż kodeksu. Ktoś może mnie poprawić i powie: jak to, przecież mamy art. 130 k.k. Ale w którym miejscu w tym artykule jest mowa o szpiegostwie? Ten stan prawny trwa już prawie ćwierć wieku i jak widać, rzadko budzi krytyczną refleksję. Polska w obliczu