Pakt z wrogiem. Umowa gen. Sikorskiego ze Związkiem Sowieckim z 30 lipca 1941 roku

Tylko Polacy w swej prostoduszności sądzili, że gwarancje udzielone Rzeczypospolitej przez Anglię i Francję oznaczają, iż mocarstwa te pomogą jej w konflikcie z III Rzeszą. Tymczasem w planach naszych aliantów byliśmy jedynie ceną, którą chętnie zgodzili się zapłacić za obalenie Hitlera. Zwłaszcza Anglicy: gotowi byli oddać polską suwerenność, integralność terytorialną i niepodległość samemu diabłu, jeśli zgodziłby się walczyć z Führerem. Najlepszym kandydatem na takiego antyhitlerowskiego diabła od początku był Josif Wissarionowicz Stalin. 

Gwarancje obliczone były na wzmocnienie oporu Polski wobec nacisków Berlina, wciągnięcie jej do koalicji aliancko–sowieckiej i skłonienie do wpuszczenia Armii Czerwonej na swoje terytorium. Tylko w ten sposób bowiem Wielka Brytania mogła doprowadzić do zderzenia dwóch reżimów, efektem czego byłoby obalenie Hitlera i zainstalowanie w Berlinie mniej drapieżnego rządu. Nieufny Stalin obawiał się jednak, że wówczas stanie