Wojna a rycerskie ideały 

Nie ma siły – przeglądając media społecznościowe, prędzej czy później trafi się na jakiś film z frontu ukraińskiego, na którym widać w akcji drony. O ile kiedyś te filmy pokazywały przede wszystkim uderzenia w pojazdy pancerne i czołgi, o tyle teraz są najczęściej relacjami z „polowań” na żołnierzy przeciwnika. I są to nagrania z obu stron – rejestrowane zarówno przez Ukraińców, jak i Rosjan. Scenariusz bywa podobny – przeciwnik ucieka, broni się, czasem zrezygnowany siada na ziemi czy wręcz błaga o litość. Drony zabijają bądź przez zrzucenie ładunku, bądź przez nalot i eksplozję, na przykład przy głowie wroga. Myślę, że to jeden z ważnych, z psychologicznego punktu widzenia, wizerunków tej wojny, która – jak każda wojna – jest dzika i okrutna. Ale też te nowe „narzędzia” umożliwiają „zabawę” w zabijanie, cieszenie się nią, dają swego rodzaju ekscytację powodowaną nagrywanym strachem czy samym momentem uderzenia w ofiarę i wyrazem jej spanikowanej twarzy. I budzi się we mnie opór.