Siekiera, motyka, Almodóvar

Pedro Almodóvar sięgnął po tekst Jeana Cocteau i po jedną z najbardziej elektryzujących aktorek – Tildę Swinton. Ich półgodzinne dzieło to opowieść o porzuconej kobiecie prowadzącej ostatnie rozmowy telefoniczne z mężczyzną, który ją zostawił.

Żałoba po związku to dla kobiety czas pewnego rodzaju klaustrofobicznej pułapki emocji. Pedro Almodóvar zaprasza nas do świata kina i teatru. Scenografia ma wyraźnie pokazać, że na naszych oczach odbywa się jakieś przedstawienie. Nie wiemy też do końca, czy kobieta wypowiadając słowa do słuchawki telefonu, ma po drugiej stronie rozmówcę. Grana przez Swinton bohaterka ubrana jest w kostiumy niczym z modowego konkursu indywidualności. Teatralna dekoracja i tak też odgrywane dramaty wprowadzają nas w świat bliski maskaradzie. W takich okolicznościach śledzimy wszystkie stadia kobiecej rozpaczy po stracie ukochanego. Wino, szminka, garść tabletek, telefon, siekiera… Wszystkie te rekwizyty pasują jej jak szyta na miarę