Pogrzeb Pięciu Poległych. 160. rocznica zdarzeń poprzedzających wybuch powstania styczniowego

Pięć ciał. Pięć ofiar. Pięciu Poległych. Warszawa i Polska były wstrząśnięte wydarzeniami z 27 lutego 1861 roku. Wszystko jednak miało nabrać jeszcze głębszego znaczenia w trakcie pogrzebu, który zamienił się w wielką patriotyczną manifestację. Trwająca potem od marca żałoba narodowa stała się symbolem i znakiem przynależności do tej części społeczeństwa polskiego, które nie mogło ścierpieć niewoli, w jaką wtrącili Polskę zaborcy. 

27 lutego 1861 roku na ulicach Warszawy rosyjskie wojsko strzelało do bezbronnego tłumu. Od kul moskiewskich zginęło wtedy pięć osób: Filip Adamkiewicz – czeladnik krawiecki, Michał Arcichiewicz – uczeń Gimnazjum Realnego, Karol Brendel – robotnik metalowiec oraz dwóch ziemian – Marceli Paweł Karczewski i Zdzisław Rutkowski (opis wydarzeń w poprzednich numerach „GP”). Nazajutrz, gdy Rosjanie likwidowali ślady mordu, gdy zmywano krew z bruku, środowiska polskie zastanawiały się, co robić wobec takiego bezprawia. Czerwieńcy chcieli