Kozioł ofiarny

Od dawna nie przypuszczałem, że w jakiejkolwiek kwestii będę się solidaryzował z panami Frasyniukiem i Zdrojewskim. A jednak! Chodzi o sprawę kardynała Gulbinowicza. Egzekucja moralna starego, schorowanego człowieka na minutę przed godziną jego śmierci zbrzydza mnie do cna. 

Powiadają „Roma locuta causa finita” – z decyzjami Watykanu nie powinno się dyskutować – ale jakoś nie potrafię uznać potępienia sędziwego hierarchy za akt odwagi mojego Kościoła, raczej za wypchnięcie z sań najsłabszego z pasażerów na żer atakujących wilków. Potępienie opiera się na jednym przypadku molestowania szesnastolatka, co ujawnia film Sekielskiego, i pomówieniach o współpracę z SB, nieznajdujących mocnych dowodów ani choćby szkód, jakie taka współpracy mogła przynieść narodowi i Kościołowi. Każdy, kto żył w PRL, wie, że na pewnych stanowiskach hierarcha MUSIAŁ rozmawiać z esbecją. Otwartą kwestią pozostawało, co z tych rozmów wynikało. Na podstawie akt IPN-u Gulbinowicza