Norweski początek, na którym wszystko się kończy

Niewiele jest na świecie miejscowości, których sama tylko nazwa budzi więcej ciekawości aniżeli sama osada. A zrobienie sobie zdjęcia z nazewniczą tabliczką jest znacznie bardziej pożądane aniżeli sama miejscowość.

Z norweskimi Lofotami jest trochę jak z dobrze napisaną książką. Gdy już zaczniesz czytać, czas przestaje dla ciebie istnieć. Owszem, możesz sobie obiecywać, że jeszcze tylko jedna strona i na dziś koniec. Gdy jednak doczytujesz ostatnie zdanie, nie jesteś w stanie przestać. Przekręcasz stronę i czytasz dalej. I dalej. 

Z krainą dalekiej Północy jest podobnie. Dajesz sobie słowo, że jeszcze tylko 10 kilometrów i na dziś wystarczy. Gdy jednak widzisz, co takiego odsłania się za kolejną górą, za następnym załomem skalnym, naraz przyrzeczenie przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Jedziesz dalej, aby sprawdzić, czy to, co zobaczyłeś, rzeczywiście jest takie piękne, jak się wydawało. I co najbardziej znamienne, na Lofotach zwykle jest.

Na szczęście i