Na co mamy czekać?

Od początków tzw. transformacji ustrojowej wykazywałem niezadowolenie, niecierpliwość, jeśli chodzi o zmiany, a raczej ich brak, w domenie akademickiej. Znajomi mnie pouczali, że trzeba przeczekać pokolenie, przytaczając przypadek Mojżesza, który aby doprowadzić do miejsca przeznaczenia pokolenie zniewolone, kluczył latami po pustyni, by doszło do zmiany pokoleniowej. Wiedział, że niewolnicy nie są w stanie zbudować wolnego państwa, i ta wiedza przetrwała do dziś. Rzecz w tym, że jakoś trudno zauważyć, aby zniewolone środowisko akademickie, sformatowane w czasach komunistycznych, ktoś chciał naprawdę wyzwolić i doprowadzić do stanu zdolnego do budowy wolnej od komunistycznych ideologii i nawyków domeny akademickiej. Bezstratne przejście beneficjentów akademickich z PRL do tzw. wolnej Polski nie rokowało nadziei na rzeczywiste zmiany i nadal nie rokuje. Minęło już jedno pokolenie, mija drugie, do domeny weszły roczniki urodzone i udyplomowione po transformacji, a środowisko