120 tys. godzin pracy na marne

Ministerstwo Klimatu i Środowiska nie rezygnuje z wyznaczania starolasów. Proces ten wprowadza bałagan w gospodarce leśnej, pogłębia chaos prawny, a przyjęte kryteria i metody działania wydają się absurdalne. Na dodatek bezsensowna praca pochłonie miliony złotych i setki tysięcy roboczogodzin. 

Założenie jest, jak zwykle, szczytne. Unia Europejska chce za wszelką cenę ochronić ostatnie fragmenty lasów naturalnych na Starym Kontynencie, uznając, że stanowią one olbrzymią wartość i są kluczowe dla utrzymania wysokiej bioróżnorodności. W ogólnikach więc wszystko jest w porządku i nic nie brzmi kontrowersyjnie. Definicje, jeżeli założy się dobrą wolę, przekonują. „Starolasy (»old-growth forests«) to w rozumieniu Unijnej Strategii na Rzecz Bioróżnorodności 2030 fragmenty lasu tworzone przez rodzime gatunki drzew, które rozwijały się w dużej mierze naturalnie, bez intensywnej ingerencji człowieka. Oznaki przeszłej działalności ludzkiej mogą być widoczne, ale albo stopniowo