Nowoczesna 2050

Gdy Polska 2050 ogłosiła, że wybierać będzie nowego lidera partii, chyba nikt nie spodziewał się takiego obrotu spraw. Owszem, było trochę zabawnie, gdy Szymon Hołownia raz nie chciał, a raz chciał startować na szefa partii, mającej w nazwie jego imię i nazwisko. Owszem, spodziewaliśmy się, że niezawodny Ryszard Petru dostarczy nam porządnej porcji niezręcznych wypowiedzi, gdy były szef Nowoczesnej zgłosił się do wyścigu. Zresztą lista kandydatów, poza kilkoma zupełnie nieznanymi posłami, pełna była osób gwarantujących jedynie takie właśnie atrakcje dla obserwatorów, niewróżących jednak zbyt dobrze samemu ugrupowaniu. Znana głównie z lansowania interesów lobbystów i uderzania nas po kieszeni Hennig-Kloska, Pełczyńska-Nałęcz, odpowiedzialna za KPO i pokłócona chyba z każdym (również z Tuskiem, przez co część prawicy krótkowzrocznie wiąże z nią jakieś nadzieje), Petru i Kobosko… Potem lista uległa skróceniu, pierwsza tura jakoś przeszła, a druga nie została zakończona. Gdy piszę te