Bóg przychodzi

„O, dzięki Tobie za państwo boleści,/ I za męczeńskich koron rozmnożenie,/ I za wylaną czarę szlachetności/ Na lud, któremu imię jest – cierpienie,/ I za otwarcie bram nieskończoności!” – pisał Norwid w dużo dramatyczniejszych i trudniejszych dla Polski i Polaków czasach, o czym przypominam, również po to, by samego siebie zdyscyplinować przed przystąpieniem do świątecznego felietonu. Przez wieki nie zmienia się duchowa wymowa Bożego Narodzenia, różne bywają jednak okoliczności, w których przychodzi nam świętować. Gdy czas jest dobry, a my mamy przekonanie, że sprawy idą mimo wszystko w dobrym kierunku, wtedy święta są zwieńczeniem roku, czymś w rodzaju wykrzyknika w optymistycznym bilansie. Gdy sprawy idą gorzej, kontakt z nieskończoną nadzieją, ale też po prostu spotkania z bliskimi, mogą być źródłem pocieszenia, duchowego wsparcia, okazją do porządków nie tylko w domu, ale i w głowie i duszy. Oczywiście sfery ducha i ciała nie muszą zagrać tu harmonijnie. Ot, banalna myśl: „Ile