Historia Polski to również tysiące drobnych opowieści przechowywanych w pamięci rodzinnej.
Przykładem nieżyjący od ponad stu lat mój stryj Stanisław Wolski, licealista, harcerz, legionista, peowiak. Jak opisywał mój ojciec: niski, krępy, ciemnowłosy krótkowidz z potężną siłą woli. Jako czternastolatek włączył się w organizację skautingu w Łodzi i wkrótce został drużynowym. W sierpniu 1915 roku jako siedemnastolatek dołączył do Batalionu Warszawskiego POW i znalazł się w Legionach. Po kryzysie przysięgowym wrócił do Łodzi, gdzie ukrywał się i jednocześnie pracował w sierocińcu „Sienkiewiczówka”, rozbudowując konspiracyjną POW. Zarazem był faktyczną głową rodziny Wolskich, opiekunem i wychowawcą młodszych braci. 10 listopada 1918 roku mianowano go komendantem Oddziału Bojowego łódzkich harcerzy. Dowodził rozbrajaniem Niemców i szturmem na koszary przy ul. Konstantynowskiej. Od grudnia 1918 roku służył w Wojsku Polskim, gdzie ze względu na wzrok pełnił służbę
SUBSKRYBUJ aby mieć dostęp do wszystkich tekstów oraz lektora na gazetapolska.pl
Miesięczny dostęp do wszystkich treści serwisu www.gazetapolska.pl.
Masz już subskrypcję? Zaloguj się
* Masz pytania odnośnie subskrypcji? Napisz do nas [email protected]
