Żółte firanki

Ryszard Petru nie stracił waleczności. Ta waleczność jest o tyle ciekawa, że dziś nie obserwujemy już wciskanego Polakom zastępczego lidera opozycji, lecz faceta, który chyba autentycznie wkurzony jest na to, co robią z jego dzieckiem, Nowoczesną, ludzie, których sam wprowadził do polityki.

I choć od Petru dzieli mnie chyba wszystko, to w tej jednej sprawie zawsze byłem w stanie wykrzesać dla niego trochę empatii. I tu nic się nie zmieniło. Również teraz, gdy ogłosił start do Senatu, a partyjni koledzy natychmiast pospieszyli z naganami i potępieniami. A on swoje i w swoim stylu. W efekcie partia przeprasza za Petru, a Petru za partię, a raczej za to, co się z nią stało. Czy skończy się to przyjęciem dawnego lidera do paktu senackiego, czy jakimś bratobójczym pojedynkiem – i to w moim okręgu wyborczym – czas pokaże, popatrzeć zawsze można. Być może cokolwiek zmieni się już między napisaniem tego felietonu a dotarciem go do czytelników w wersji papierowej