Uroki mecenatu

Nie powiem nic odkrywczego, ale nie ma dobrej twórczości bez mecenatu. Oczywiście ta komercyjna, dla gawiedzi, ścigająca się w dążeniu w dół, poradzi sobie doskonale, ale wartościowa? Nie ma co przypominać, jak ważny był mecenat Oktawiana Augusta, Medyceuszy, królowej Elżbiety czy naszego króla Stasia, skądinąd zdrajcy.

W każdym przypadku był to mecenat rozsądny, a nie chaotyczne rozdawnictwo mamony w ręce rozmaitych hochsztaplerów, czym zajmują się włodarze kultury w czasach współczesnych. Ich poprzednicy doskonale wiedzieli, że prawdziwa sztuka to cienka ścieżka między pretensjonalnymi arcydziełami a prostactwem schlebiającym najniższym gustom, a próbę czasu zwycięsko pokonują pierwszorzędne dzieła sztuki drugorzędnej. Oczywiście skądinąd mecenat mecenatowi nierówny, dość porównać mecenasów dwóch pisarzy z różnych epok: Moliera i Bułhakowa. Obu przyszło działać w czasach rządów absolutnych. Pierwszemu przyświecał król Słońce – Ludwik XIV, drugiemu Józef