Sztuczna inteligencja

Prawie od początku istnienia fantastyki naukowej sen z powiek jej twórców spędzała wizja, w której sztuczna inteligencja – cudowne twory ludzkiej myśli i rąk – wymknie się spod kontroli i spróbuje przejąć władzę. 

Tak stało się w proroczej sztuce Karela Czapka „R.O.R” z roku 1920 czy „Odysei Kosmicznej” Stanleya Kubricka. Trudno policzyć wszystkie katastroficzne wersje, ze spiskiem maszyn włącznie, które uznawszy, że człowiek jest istotą zagrażającą własnej planecie, postanawiają go unicestwić. Tymczasem zagrożenie pojawiło się w innym miejscu i okazało się bliższe niż przepuszczano. Inteligentne maszyny zastępują człowieka w rachunkach, procesach technologicznych czy operacjach chirurgicznych, ale też zagrażają ludzkiej sztuce. Jeśli maszyna potrafi malować jak Leonardo, pisać jak Szekspir i komponować jak Chopin, to po co żywi twórcy? W ogóle po co ludzie? Cała nadzieja w jednym szczególe, który różni człowieka od maszyny – w ludzkiej niedoskonałości. Czy