Współwinni

Z pięknego przekazu o „pokoleniu JP2” zostawało przez kolejne lata coraz mniej, wciąż jednak tyle, by uśpić czujność tych, którzy najpilniej strzec powinni papieskiego dziedzictwa.

Pamiętam dobrze, że niedługo po odejściu Jana Pawła II, gdy trwał jeszcze ten wyjątkowy festiwal pamięci, zastanawiałem się, czy ludzie, którzy nie mieli z fenomenem Karola Wojtyły styczności, będą w przyszłości w stanie go udźwignąć i zrozumieć. Czas dał na nie chyba najgorszą z możliwych odpowiedzi, przy czym winnych jest tu wielu, a wychowana na Urbanie grupa cyników i grający na zniszczenie resztek wspólnoty gracze z TVN swe chwasty sieją na glebie, nawiezionej wcześniej przez tych spośród strażników pamięci, którzy pozwolili na rozbicie tego Pomnika na dwie części: powszechną, popkulturową, z kremówkami, dowcipnymi wypowiedziami i zabawnymi minami papieża; i tę elitarną, intelektualną, z encyklikami i dramatami, znanymi coraz mniej licznym. Zabrakło środka, w którym historia