Leżajski gul

Grupa Żywiec zamyka browar w Leżajsku, zniknie więc też pewnie osławiony piosenką Wańki Wstańki i nieżyjącego już Bufeta „Leżajski full” („Najlepsze piwo to leżajski full, gul-gul gul, gul-gul”). Polska prywatyzacja zna dziesiątki takich historii, w których mieści się i likwidacja zakładów z historią, wrośniętych zdawałoby się trwale w lokalną tkankę, i znikanie kultowych marek, i przenoszenie ich daleko od matecznika.

Keczupu „Włocławek” nie robi się we Włocławku, a soków „Tarczyn” w Tarczynie, cóż, fasolka po bretońsku też chyba nie pochodzi tak do końca z Bretanii. Zresztą może sprawa nie skończy się tak źle, jak się wydaje – samorząd chce rozmawiać o przejęciu zakładu, a polski rynek od ładnych kilku lat stoi małymi browarami, choć przecież był taki moment, gdy zupełnie opanowały go wielkie koncerny. Tymczasem jednak, choć właśnie oglądamy na żywo, jak działa liberalny kapitalizm i kapitał, co to, jak wiemy, nie ma narodowości, rozległ się lament chóru