Brudna gra opozycji. Powrót terapii szokowej

W polityce liczy się nie tylko to, co widać w błysku fleszów najważniejszych stacji i na szpaltach najbardziej opiniotwórczych gazet. Ważne jest też to, co słychać w tle, co stanowi specyficzny pomruk, który dochodzi z drugiego i trzeciego szeregu. Nie ma złudzeń, że totalniackiej opozycji marzy się nowa terapia szokowa. I chodzi nie tylko o gospodarkę.

Szczególnie w początkach III RP dość popularny był pogląd, że ekonomia i gospodarka znajdują się niejako poza dobrem i złem. Że ekonomia to czysta polityka, a w gospodarce liczą się wyłącznie interesy kapitału. Przekonywali o tym nie tylko byli marksiści, cudownie nawróceni na szalenie wówczas modny neoliberalizm. Wierzyła w to też niemała część młodej wówczas prawicy, zaczytana w Ludwigu von Misesie i Friedrichu von Hayeku. Komu było mało austriackich teoretyków, ten powoływał się na sukcesy reaganomiki i thatcheryzmu w walce z przegniłymi gospodarkami typu sowieckiego. Na początku lat 90. bardzo trudno