Śmierć, król i dziewczyna. 450. rocznica śmierci króla Zygmunta II Augusta

Śmierć Zygmunta II Augusta to był koniec epoki naznaczonej rządami jednej dynastii. Ostatni z jagiellońskiej palety wielkich królów nie doczekał się potomstwa. Gdy 7 lipca 1572 roku umierał na knyszyńskim dworze, domykał się w Polsce „złoty wiek” – czas panowania obu Zygmuntów. Wokół odchodzącego na tamten świat władcy czaili się dworzanie, by… ograbić go ze wszystkiego, co się tylko dało, zabrać i wywieźć.

Gdy spojrzeć na rysy królewskie, na chyba najwierniej go przedstawiającym konterfekcie wiedeńskim, nie sposób nie dostrzec włoskiej proweniencji – tej, która przyszła po kądzieli, po matce z wielkiego mediolańskiego rodu Sforzów. W olbrzymiej konstelacji jagiellońskich gier dynastycznych łączących ów ród z największymi domami królewskimi Europy, akurat chyba ten „mediolański trop” wpłynął na Zygmunta najmocniej, jeśli chodzi o charakter oraz sposób podejścia do życia i świata. Nawet słynna niechęć do Habsburgów, której nie tylko nie przełamały, ale nawet