Księga Chamów Polskich. Wstęp

Onegdaj w znanym wśród konserwatystów krakowskim klubie Still Bar, który słynął z inspirującej atmosfery, hrabia Jarosław (nazwisko zbyt sławne, aby nim szafować) posadził swojego niezwykle sympatycznego jamnika na barze i oddawał się urokom filozoficznej dysputy z organistą z wawelskiej katedry. Niestety, niewprowadzony w arkana zachowań, przypadkowy kiep zaczął głośno czynić rwetes, gdyż nie odpowiadała mu obecność psa na barze. W końcu zniecierpliwiony hrabia potoczył po nim żelaznym spojrzeniem i ryknął: „Milcz, chamie, ten pies ma więcej klas niż tobie udało się ukończyć!”.

Czasem dochodzę do wniosku, że niezwykle brakuje ekscentrycznego hrabiego, który ryknąłby na luminarzy naszej polityki z wezwaniem do solidniejszej lektury i większej dbałości o słowo mówione. Króluje bowiem gminna wyobraźnia i pospolite chamstwo w do bólu przewidywalnych dysputach publicznych, które w zasadzie nie stanowią już żadnej okazji do prezentacji poglądów i szczątkowych