Joanna Lichocka

Joanna Lichocka
To postawienie na Tuska przez postpeerelowski i pookrągłostołowy establishment było niejako wymuszone odejściem z czynnej polityki Aleksandra Kwaśniewskiego i braku jakiegokolwiek polityka rokującego zwycięstwo po upadku SLD i jednocześnie wywodzącego się z lewicy lub dawnej Unii Demokratycznej. Rozprawienie się w prezydenckiej kampanii wyborczej w 2005 r. z ambicjami Włodzimierza Cimoszewicza było ostatnim mocnym sygnałem, który pokazał, w kim establishment III RP może pokładać nadzieje. Zresztą Donald Tusk postkomuny nie zawiódł – gdy wygrał wybory, żaden z oligarchów nie czuł się już niepewnie, ci, którzy emigrowali i przepisywali majątki na żony, wrócili, a „upiory lustracji”, „polowanie na przeciwników politycznych” przez CBA zostały błyskawicznie zneutralizowane. Zimna kalkulacja...
Joanna Lichocka
Mobilizacja rechotu Jednak gdy bliżej się przyjrzeć, pod protekcjonalną maską widoczna była wielka mobilizacja. Wszyscy posłowie PO, bez względu na stan zdrowia, obecni byli na sali obrad, a Igor Ostachowicz, główny propagandysta i trener publicznych wystąpień Donalda Tuska, zasiadł nieopodal premiera w ławach rządowych, jakby był członkiem Rady Ministrów. Nie przygotowano żadnej merytorycznej odpowiedzi dla opozycji – uznano, że wystarczą inwektywy i epitety. Był to wybór racjonalny. Faktyczna debata przynieść mogłaby same szkody rządowi – nie ma merytorycznych argumentów przekonujących do wysokich cen energii i gazu czy dowodzących, że służba zdrowia czy transport nie znajdują się w stanie rozkładu. O co chodzi prof. Glińskiemu i jaką diagnozę rządów postawił PiS, można się było...
Joanna Lichocka
Nie ma żadnego konfliktu między Jarosławem Gowinem i Donaldem Tuskiem, to świadoma, bardzo dobrze przygotowana gra PO, którą steruje Tusk – stwierdził Marek Sawicki z PSL. Sawicki ogłosił to w weekend, kiedy domykają się wydania tygodników. W jednym z nim, we „Wprost”, Aleksander Smolar z Fundacji Batorego opowiada, że Jarosław Gowin „może być przyszłym przywódcą zmodernizowanego PiS”. Obaj panowie, niemal w tym samym czasie, jeden otwarcie, drugi w sposób nieco bardziej zawoalowany, odkrywają przed opinią publiczną operację, jaką obecnie po prawej stronie próbuje przeprowadzić Donald Tusk. Wykreować kontrolowaną przez siebie, zakorzenioną w systemie III RP formację, która pozwoli na osłabienie lub wręcz zmarginalizowanie faktycznej opozycji. Establishment III RP – jak pamiętamy ze słów...
Joanna Lichocka
Żarty o pechu, jaki prześladuje PiS w związku z przedstawieniem projektu rządu technicznego Piotra Glińskiego, obiegają media wzdłuż i wszerz. Kiedy PiS składa wniosek o wotum nieufności wobec Tuska, akurat o tej porze dymisję ogłasza papież. Albo gdy organizuje debatę „Teraz rodzina” z udziałem swojego kandydata na premiera, w Czelabińsku efektownie spada meteor. Rechoczący dziennikarze nie zauważają jednak, że starannie przykrywając inicjatywę PiS wielogodzinnymi powtórkami wiadomości o meteorze, przykryli zarazem wyczekiwaną przez rząd szansę na odbicie się od spadku notowań. Sztuka przykrywania Abdykacja Benedykta XVI przykryła nie tylko projekt prof. Glińskiego, ale także propagandową pianę, która miała nieść Polakom wieść o „wielkim sukcesie rządu”. Wprawdzie tu i ówdzie...
Joanna Lichocka
To by oznaczało, że planujesz start na 1 maja? Nie chcę niczego ściśle planować ani ogłaszać żadnych dat. Wystartujemy, gdy będziemy gotowi. Nie żyjemy w środowisku, mówiąc eufemistycznie, szczególnie nam przychylnym, możemy więc być pewni, że jeśli podam jakiś termin i z jakichś powodów on się przesunie, to natychmiast zostanie to ogłoszone jako nasza klęska. Już wciąż podaje się, że mamy wystartować 10 kwietnia. Nigdy takiej daty nie podawaliśmy, ale to najwyraźniej nie ma znaczenia. W takim razie, skąd pojawia się taka data? To manewr propagandowy, naszym przeciwnikom chodzi o to, byśmy funkcjonowali wizerunkowo jako telewizja „sekty smoleńskiej”. My oczywiście katastrofą w Smoleńsku będziemy się zajmowali, bo to jest bardzo ważna sprawa, i będziemy o tym mówili tyle, ile...
Joanna Lichocka
Bandytyzm. Okropne słowo na określenie działań politycznych. Na pierwszy rzut oka za mocne, nieadekwatne, przesadzone. Doskonale czuję, że słowo to razi radykalizmem, bandyckie metody to przecież działania cechujące zorganizowaną przestępczość, różnego rodzaju bandytów właśnie, stosujących przemoc, łamiących prawo, wyrządzających świadomie i z premedytacją krzywdę innym. Zupełnie nie wiem więc, jakiego użyć słowa zamiast tego określenia, które jednak wciąż ciśnie się na papier. Argumenty racjonalne „Bandytyzm” to na pewno przesadzone stwierdzenie na opisanie postępowania Andrzeja Halickiego czy Julii Pitery wobec Marty Kaczyńskiej, prawda? Ale… – Jeśli będzie wypowiadała się o bieżącej polityce, zdzielę ją ponownie – dał dyplomatycznie do zrozumienia poseł Platformy Obywatelskiej i...
Joanna Lichocka
Bardzo dobre radykalne rozpoznanie – i trzeba je wreszcie przyjąć, żeby zrozumieć coś z tego, co się teraz w Polsce dzieje. Trzeba je przyjąć przede wszystkim po to, żeby wiedzieć – co mamy robić dalej. Jak się ratować oraz uratować. Ale ja, Pani Joasiu, jestem jednak trochę innego zdania niż Pani. Mamy, owszem, całkowitą jasność – w tej sprawie, o której Pani mówi. Przegraliśmy, a to była wielka bitwa o wszystko, a więc przegraliśmy wszystko 13 grudnia, rewolucja Solidarności nie powiodła się, jeszcze jedno polskie powstanie zostało zduszone siłą, brutalnie przez dzicz moskiewską spacyfikowane – i Polską rządzą teraz, rządzą nadal ci sami ludzie, którzy rządzili nią w epoce PRL‑u. Może z czasem oni trochę się zmienili, nawet ucywilizowali (w PRL‑u też się z czasem, z dziesięciolecia na...
Joanna Lichocka
Czasem zabiera ona po drodze koleżanki i kolegów. A zatem auto kupione na potrzeby obsługi polskiej prezydencji się amortyzuje. Podobnie amortyzuje się pensja dwóch agentów Biura Ochrony Rządu, którzy owym mercedesem viano wożą córkę ministra do szkoły. O sprawie napisał „Super Express”, opublikował nawet zdjęcia – ech, łza się w oku kręci, gdzie te czasy, gdy każdego dnia po takiej relacji tydzień albo dwa słyszelibyśmy o pieniądzach podatników, o prywacie, o skandalu. A bywało przecież i tak – wiceminister pracy i polityki socjalnej Joanna Kluzik-Rostkowska co rano przed pracą podwoziła dzieci do szkoły rządowym autem. Była wtedy w rządzie PiS. Proszę sobie przypomnieć, jak wyliczała przed mediami, że sama płaci za benzynę, że kierowcy do tego celu nie zatrudnia. Przypomnijmy sobie...
Joanna Lichocka
Jest Pan wprawdzie stałym autorem „Gazety Polskiej” i „Gazety Polskiej Codziennie”, ale chciałam z Panem porozmawiać o sprawach, o których pewnie sam z siebie by Pan nie napisał. Na przykład o taktyce wobec mediów. Jest grupa polityków, którzy bardzo dbają o swoją obecność w mediach, zależy im, by często pokazywać się w różnych programach. Czy to jest tak, że polska demokracja stała się faktycznie mediokracją i częstotliwość pojawiania się w telewizji decyduje o pozycji politycznej? Żyjemy w XXI wieku, politycy muszą być obecni w mediach – bez tego są jak generałowie bez armat. Można wybrzydzać, tęsknić do XIX-wiecznej polityki kuluarowej czy nawet do standardów polityki z lat 60. XX wieku, gdy jeszcze debaty telewizyjne nie decydowały, kto będzie prezydentem USA. Ale świat się zmienił...
Joanna Lichocka
Przyznam, że skala i rodzaj nagonki na Jarosława Kaczyńskiego, jaką postkomuna rozpętała po ukazaniu się mojego wywiadu z prezesem PiS w poprzednim numerze „Gazety Polskiej”, zaskoczyła mnie, choć w tej kwestii nic już zaskakiwać nie powinno. Używam słowa „postkomuna” dla określenia nie tylko dawnych działaczy i funkcjonariuszy PZPR, którzy zajmują poczesne miejsce w elitach III RP, będąc np. współwłaścicielami lub szefami głównych mediów. Chodzi mi także o tę część polityków czy przedstawicieli elit, którzy wprawdzie odwołują się do rodowodu demokratycznej opozycji z czasów PRL, jednak tak dalece zjednoczyli się z dawnymi komunistami, że od dawna stoją tam, gdzie niegdyś ZOMO. Ostatnie dni symbolicznie wręcz to pokazują. Ale wróćmy do wywiadu Jarosława Kaczyńskiego, który stał się...
Joanna Lichocka
Nie twierdzę, że nie ma w ogóle wolności ani niepodległości. Jednak dzieje się z tym źle. Nie można być trochę wolnym. Dziś jest możliwość, by przywrócić pełny wymiar wolności, choć jest to trudne. Warunkiem na pewno jest duże wsparcie znacznej części społeczeństwa – z Jarosławem Kaczyńskim, prezesem PiS, rozmawia Joanna Lichocka Niesłychanie nerwowo establishment reaguje na marsz 13 grudnia. Słychać, że to zawłaszczanie rocznicy. Jest czymś naturalnym i oczywistym, że w demokratycznym kraju się demonstruje. 13 grudnia to ważna rocznica, ale także dobry moment, w którym można głośno powiedzieć o aktualnych sprawach. O tym, że mamy poważny problem z polską wolnością. Ci, którzy rządzą, najwyraźniej nie potrafią sobie radzić w kraju, gdzie jest...
Joanna Lichocka
„Odpowiadając na pani reklamację dotyczącą przejazdu pociągiem nr 3100 EIC »Kościuszko« w dniu 26 października 2012 r., PKP Intercity SA. Zakład Centralny uprzejmie informuje, iż biorąc pod uwagę niedogodności, z jakimi spotkała się Pani podczas podróży, podjęto decyzję o obniżeniu o 25 proc. ceny biletu na przejazd w relacji Kraków Główny – Warszawa Centralna. Należność w kwocie 36,50 zostanie przesłana na adres podany w reklamacji”. List taki (oraz 36,50 zł) dostałam od PKP po mojej niedawnej podróży. Miałam wykupiony bilet pierwszej klasy. Niemal zaraz po wyruszeniu pociągu ze stacji w Krakowie w wagonie wysiadł prąd. Nie było światła, wkrótce okazało się, że awaria dotyczy także ogrzewania. Pasażerowie nie mogli przesiąść się do innych wagonów, bo wszystkie miejsca były zajęte. Ludzie...
Joanna Lichocka
Na różne sposoby otoczenie Donalda Tuska próbowało przez ostatnie miesiące zatrzymać spadek notowań partii i rządu. Sprawa była istotna. Pogłębiający się kryzys wizerunkowy rządu, pikujące w dół sondaże pokazujące nie tylko to, jak fatalnie Polacy oceniają rząd, ale też jak źle myślą o kierującym nim liderze Platformy, był mechanizmem uruchamiającym ruchawki w partii. Wewnętrzna opozycja i część mediów niemal otwarcie zaczęły rozważać „kto po Tusku?” i spekulować, czy następcą polityka z Sopotu może być Grzegorz Schetyna czy jednak ktoś inny. Kompromitacje z zamianami ciał ofiar katastrofy smoleńskiej dotyczące tak symbolicznych postaci jak Anna Walentynowicz czy ostatni prezydent na uchodźstwie, którego zresztą ponowny pogrzeb przedstawiciele prezydenta i premiera solidarnie zbojkotowali...
Joanna Lichocka
Kompromitacja na miarę WRON-y Konferencje naukowe poświęcone wynikom niezależnych badań okoliczności katastrofy smoleńskiej, mimo skrupulatnych prób przykrywania ich i pomijania ich ustaleń przez główne telewizje informacyjne, przebiły się do świadomości Polaków na tyle, by wzbudzić kolejną falę strachu w postkomunistycznym establishmencie medialno-rządowym. Hipoteza o dwóch eksplozjach, poparta skrupulatnymi wyliczeniami, odczytami systemu TAWS czy analizą możliwych przyczyn odkształceń części samolotu, jest na tyle udokumentowana, że nie na żarty przeraża ludzi powielających dotychczas rosyjską wersję wydarzeń. Wiadomo już ponad wszelką wątpliwość (i polska opinia publiczna wie o tym dobrze), że stan faktyczny wydarzeń był inny niż ten opisany przez komisję Millera i rosyjski MAK....
Joanna Lichocka
W ten sam poniedziałek dokonano też ekshumacji ciała ostatniego prezydenta państwa na uchodźstwie, tego, który był symbolem ciągłości istnienia republiki, a który zginął w wyniku opisywanej przez wspomnianych profesorów eksplozji samolotu. Grób trzeba było otworzyć, bo okazało się, że istnieją przesłanki, które pozwalają przypuszczać, iż pochowano tam kogoś innego. Główna partia opozycyjna, prowadząca w sondażach, przedstawiła program walki z bezrobociem i umowami śmieciowymi – bez gwarancji zatrudnienia i ubezpieczenia pracuje w państwie już prawie jedna trzecia zatrudnionych. Brak miejsc pracy, szczególnie dla młodego pokolenia, spowodował, że z kraju wyjechało w ciągu kilku ostatnich lat ponad dwa miliony obywateli i wciąż wyjeżdżają następni. Najważniejszą informacją dnia...
Joanna Lichocka
Dziennikarze na zawołanie Uruchomione zostały błyskawicznie pierwsze z brzegu zasoby na froncie medialnym – Jan Ordyński i Wojciech Mazowiecki w Jedynce Polskiego Radia, transmisje live w kanałach informacyjnych ze spotkań i konferencji prasowej premiera i organizowanych, nie bacząc na weekend, przez jego ministrów. Wreszcie wizyta u Moniki Olejnik, której z okazji wywiadu z premierem wydłużono program. Nie zapomniano oczywiście o Tomaszu Lisie, który kolejny raz udowodnił, że choć nie nazbyt rozgarnięty (i karcony publicznie u konkurencji przez szefa rządu za popełniane błędy), wciąż zasługuje na miano pluszaka premiera. Pokazała się przy tej okazji nowa funkcja medialnych celebrytów – dziennikarze na zawołanie – którzy nad podziw lojalnie uczestniczą w rozpisanym na prowadzone przez...
Joanna Lichocka
Ciężka praca PO Nigdy jeszcze PiS nie przegonił partii Tuska taką różnicą punktów, dlatego można sądzić, że na ów spadek PO pracowano dłużej. Po prostu miarka się przebrała. A jak się przyjrzeć ostatnim miesiącom, można stwierdzić, że trudno bardziej nieroztropnie tracić poparcie niż Platforma w ostatnim roku. Bo ten właśnie mechanizm utraty sympatii wyborców opisywany jest od wieków – składają się nań buta, cynizm i pogarda. Można mieć wrażenie, że od czasu ponownego zwycięstwa wyborczego PO trwa oparta na tych trzech składnikach żmudna budowa szerokiego bloku przeciw tej władzy – i właśnie teraz przynosi efekty. Głównymi budowniczymi są… Donald Tusk i Bronisław Komorowski. Na dodatek dzieje się to z niezrozumiałych zupełnie względów, bo przecież przynajmniej jeden z nich, premier...
Joanna Lichocka
Dawka nienawiści Nie dziwi więc, że prorządowe media sięgać musiały po komentatorów mniej rozbitych psychicznie niż tego dnia politycy PO. Tym razem w propagandzie celował chyba PolsatNews. Prócz skandalicznie stronniczych relacji (takich jak te autorstwa Beaty Lubeckiej, której nazwisko wymieniam, bo jej gorliwość niewątpliwie zasługuje już na zauważenie) stacja zaserwowała na przykład swoim widzom wypowiedź psycholog społecznej Hanny Hamer, klarującej bez zażenowania, że „tego typu demonstracje niosą dużą dawkę nienawiści”. W komentowaniu manifestacji w tej i innych stacjach niezrównani byli także inni tuzowie prorządowej propagandy. Politolog Radosław Markowski czy socjolog Ireneusz Krzemiński trwali na posterunku, zasypując Polaków informacjami, że manifestacja była w istocie...
Joanna Lichocka
Gdy po dwóch godzinach przejeżdżaliśmy obok tego samego miejsca, nic się nie zmieniło. Ciało wciąż leżało na asfalcie niczym nieprzykryte, samochody wolno przejeżdżały tuż obok, policjantka niespiesznie zbierała zeznania od świadków zdarzenia. Gapie wciąż stali. Było to szokujące – martwy człowiek leżący wiele godzin na ulicy jak zwłoki przejechanego kota czy psa. Uderzyła nas całkowita obojętność, jakaś lekceważąca miara wobec majestatu śmierci, obca naszej kulturze. Wtedy nie przyszło nam do głowy, że ta sama miara będzie stosowana za kilkanaście godzin wobec przedstawicieli naszych elit, także prezydenta Polski. Pogarda Ta scena przypomina mi się zawsze, gdy słyszę, z jaką nonszalancją rosyjscy specjaliści traktowali ciała ofiar katastrofy smoleńskiej. Że nagie pakowali w foliowe...
Joanna Lichocka
Rozproszyć wspólnotę O ten krzyż, jak dobrze pamiętamy, rozpętała się – zaraz po zwycięstwie wyborczym prezydenta Bronisława Komorowskiego – dzika wielomiesięczna awantura. Toczono zażartą walkę, by krzyż z tabliczką zniknął. Jak wiemy, walkę udaną. Polacy znużeni scenami pokazywanymi przez wszystkie koncesjonowane media wedle scenariusza: sfrustrowani, starsi ludzie z błyskiem dewocyjnego szaleństwa w oczach, wobec nowoczesnej, wielkomiejskiej społeczności, nawet nie szukali wyjaśnienia, o co dokładnie chodzi. Nawet nie zauważyli owej tabliczki z harcerskim apelem. Pomogło w tym całkowite embargo mediów na jej pokazywanie i cytowanie jej treści. Że chodzi o pomnik ku czci ofiar, ale też o pamięć, że Polacy pokazali się jako wspólnota. „Zobaczyłem zjednoczony naród” – tak...
Joanna Lichocka
Rozporządzenie, które powinno być podpisane w 2010 r., dopiero w marcu 2012 r. trafiło do uzgodnień resortowych. Do dziś nie jest gotowe. Dzięki temu działalność piramid finansowych Amber Gold i Finroyal była poza kontrolą Ministerstwa Finansów. Odpowiedzialny był za to wiceminister Andrzej Parafianowicz, dobry znajomy szefa ABW Krzysztofa Bondaryka, o którym można było przeczytać przed kilku laty, gdy obejmował stanowisko wiceministra, że jest „fachowcem od walki z praniem brudnych pieniędzy”. „Jako wiceminister finansów, generalny inspektor informacji finansowej, generalny inspektor kontroli skarbowej i pełnomocnik rządu ds. nieprawidłowości finansowych na szkodę Polski i Unii Europejskiej Parafianowicz ma dostęp do wszystkich baz danych o obywatelach i podmiotach gospodarczych w kraju...
Joanna Lichocka
Państwo nie zadziałało W chwili tej sceny syn premiera był już po kilku spotkaniach z Marcinem P. Niecałe trzy miesiące później, bo 14 marca 2012 r., Tusk junior wspiera OLT już formalnie. Na podstawie umowy, jaką zawarła z OLT jego firma założona specjalnie w tym celu. Było to zapewne nic innego jak budowanie sobie przez właścicieli Amber Gold kolejnego elementu parasola ochronnego. Który gdański prokurator czy policjant będzie chciał podjąć jakieś działania wobec biznesmena, mającego za rzecznika prasowego syna prezesa Rady Ministrów? Sygnały, jakie w tym czasie wysyłała KNF na temat Amber Gold, informacje, jakie pojawiały się w prasie (także w tej samej „Gazecie Wyborczej”) ostrzegające przed podejrzaną firmą, dla działań władz regionu, władz lotniska czy wreszcie syna premiera i...
Joanna Lichocka
Wszyscy wiedzieli Nieskuteczność KNF w tej sprawie była szeroko komentowana. Huczało od plotek. Kilka miesięcy temu usłyszałam od wysokiego urzędnika jednego z banków: – Wszyscy wiedzą, że to humbug, ale ma ochronę. Mówiono, że chodzi o Kancelarię Premiera. Mój rozmówca twierdził wtedy, na kilkanaście tygodni przez wybuchem afery, że parasol otworzył nad Amber Gold szef Kancelarii Premiera Tomasz Arabski. Pogłoska ta była szeroko kolportowana także w internecie. Już po wybuchu afery – na podstawie fizycznego podobieństwa ministra i prezesa Amber Gold – publicznie padło pytanie o pokrewieństwo. Minister Tomasz Arabski publicznie zaprzeczał. Z tego, co ustalili dziennikarze „Gazety Polskiej” i „Gazety Polskiej Codziennie”, trop tylko w części okazał się fałszywy. Dotychczasowe...
Joanna Lichocka
Znana blogerka Kataryna przypomniała kilka dni temu artykuł z „Rzeczpospolitej” z wypowiedziami premiera z 2008 r. „Każdy sygnał dotyczący ewentualnych nieprawidłowości czy kumoterstwa będziemy bardzo uczciwie badać” – w ten sposób premier Donald Tusk odniósł się do doniesień „Rzeczpospolitej” (z 17 lipca br.), która napisała, że PSL obsadza swoimi ludźmi spółki zajmujące się obrotem zboża. W artykule sprzed lat chodziło o publikację dotyczącą Zamojskich Zakładów Zbożowych, gdzie w radzie nadzorczej znalazło się dwóch działaczy PSL, w tym doradca marszałka Jarosława Kalinowskiego. Zakłady podlegały spółce Elewarr i to jej władze zdecydowały o składzie rady nadzorczej. Premier był wówczas, rzecz jasna, w tej kwestii bardzo zasadniczy, ze zmarszczonymi brwiami nie tylko zapowiadał „badanie...
Joanna Lichocka
Polacy, nic się nie stało Nie sądzę, by rząd spodziewał się, że zeznania jego przedstawicieli – składane przed prokuraturą pod odpowiedzialnością karną – tak szybko zostaną opublikowane. Moment ogłoszenia decyzji o umorzeniu śledztwa został wprawdzie dobrany starannie – pod koniec Euro, ale już w pełni wakacyjnego sezonu – odwrócenie uwagi opinii publicznej od tej decyzji wydawało się dziecinnie proste. Żaden z ministrów ani urzędników nie poniósł konsekwencji, ale ten niejako naturalny stan przedstawicieli establishmentu w Polsce przyjmowany jest z obojętnością. To, że w Polsce nie stosuje się przepisów prawa wobec ludzi władzy, jest powszechną świadomością Polaków. Nie dziwi ich, gdy politycy w telewizji wyjaśniają, jak np. były minister sprawiedliwości Krzysztof Kwiatkowski z PO, że...
Joanna Lichocka
Przepychanki Gdy obserwuje się te dwa lata kadencji prezydenta, trudno stwierdzić, na ile opisywany tu i ówdzie konflikt między Kancelariami premiera a prezydenta realnie istnieje i na ile jest głęboki. To, że Tusk niezbyt wysoko ceni byłego kolegę partyjnego, jest tajemnicą poliszynela. To, że Komorowski nie czuje się na tyle odważny ani silny, by prowadzić z nim równorzędną grę polityczną, także jest wiadome. Z całą pewnością istnieje dość zabawna rywalizacja, kto częściej i korzystniej pojawia się w mediach. W tym wypadku Bronisław Komorowski, mający za pośrednictwem Jana Dworaka i Krzysztofa Lufta decydujący głos w Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji, wcale nie jest słabszy od dysponującego rozbudowanym sztabem propagandowym premiera. Na Woronicza mówi się o czytelnym podziale...
Joanna Lichocka
Będzie brakować prawdy W dzień po śmierci gen. Petelickiego eurodeputowany SLD Marek Siwiec powiedział szczerze w Radiu Zet: „Samobójstwo do niego zupełnie nie pasuje” i stwierdził: „Będzie mi brakowało prawdy o tej tragedii”. Siwiec nie jest oczywiście z PiS i powinien mówić: „Prokuratura wyjaśnia wszystkie okoliczności”, „Wstępne wyniki wskazują na samobójstwo”, że szukanie jakichś innych przyczyn śmierci jest „pisowską histerią”. Ale w tej pierwszej chwili nie mówił – dał wręcz do zrozumienia głośno to, co wszyscy czujemy – prokuratura nie wyjaśni wiarygodnie w tej sprawie niczego, nie dowiemy się, jak było naprawdę, a same okoliczności śmierci generała budzą poważne wątpliwości. „Będzie brakowało mi prawdy o tej tragedii” – te słowa równie dobrze pasują jako komentarz do...
Joanna Lichocka
Można, byle nowocześnie Ale gdyby tylko wyścig o to, kto gorliwiej wypełnia zalecenia premiera, był jedynym kłopotem establishmentowych mediów, dałyby sobie jakoś z tym radę. W końcu nie od dziś trwa rytuał miłości Donalda Tuska i wspierających go dziennikarzy. Ot, czasem jeden tytuł zapunktowałby w Kancelarii Premiera, a czasem drugi. Przekładałoby się to na liczbę wywiadów udzielonych łaskawie przez szefa rządu tym, a nie innym tytułom, ale to nic nowego – nasze media nauczyły się już, że właśnie tak to działa. Jak dziennikarz czy pismo zasłużą, to premier porozmawia, udzieli wywiadu, pozdrowi. Ale kłopot jest natury poważniejszej – co zrobić z obudzonymi niebacznie uczuciami narodowymi Polaków? Co z biało-czerwoną wspólnotą, która pokazała się przez te kilka dni Euro? Donald Tusk,...
Joanna Lichocka
Rasizm jak chleb Co można bowiem powiedzieć o wiceprezydencie Gdańska, który w dniach, gdy brytyjska prasa rozpisywała się o rasizmie w Polsce, w publicznym radiu wypalił: „Dziękuję mieszkańcom, służbom, wszystkim, że po prostu potrafimy się zachować jak normalni ludzie, cywilizowani biali ludzie. I nasi goście też, dzięki temu się zachowują tak, jak się zachowują biali – normalni ludzie, czyli bawią się wtedy, kiedy można się bawić, kiedy trzeba iść już spać, idą spać. Nie brudzą straszliwie, nie szkodzą, nie niszczą”. No i co o tym myśleć? Idiota? Ale to są właśnie kadry Platformy, tej samej, której ludzie zatrudnili jako gwiazdę prowadzącą imprezę w strefie kibica na warszawskim pl. Defilad Michała Figurskiego. Tak się składa, że całkiem niedawno prokuratura oskarżyła go o atak...
Joanna Lichocka
Komornicy już pukają Bankructwo największych firm budowlanych oznacza brak wypłat przez kolejne tygodnie, a potem bezrobocie dla tysięcy Polaków i ich rodzin. Mają prawo być wściekli – państwo, angażując ich do priorytetowej inwestycji, nie jest w stanie się z nimi rozliczyć. Co więcej, od faktur, które wystawili, a które wciąż nie zostały zapłacone, muszą odprowadzić podatek VAT. Wiele mniejszych firm, którym NCS lub generalny wykonawca budowy stadionu winny jest pieniądze, teraz nie ma na to środków. Do części pukają już komornicy z żądaniem spłaty zobowiązań wobec urzędu skarbowego. Ile osób zapłaci za stadiony i autostrady bankructwem i bezrobociem? Skala jest jeszcze pewnie trudna do oszacowania i nie sposób dowiedzieć się tego z telewizji. Możemy się domyślać, że tym tysiącom nie...
Joanna Lichocka
Bohaterowie wchodzą na scenę Dwadzieścia lat temu, 4 czerwca 1992 r., nocą, pospiesznie, odwołano na wniosek Lecha Wałęsy rząd Jana Olszewskiego. Słynna nocna zmiana nastąpiła w kilka godzin po tym, gdy do sejmu trafiła przygotowana przez rząd lista osób, które figurowały w aktach komunistycznych służb specjalnych jako ich współpracownicy. Polacy dowiedzieli się wtedy mnóstwa rzeczy. Że premier i minister spraw wewnętrznych to ludzie chorzy z nienawiści, których trzeba było za wszelką cenę powstrzymać, by nie podpalili Polski. Że prócz oczernienia, z prywatnych pobudek rzecz jasna, przyzwoitych osób, planowali także jakieś straszne rzeczy – mówiło się o podpaleniu lasów dookoła Warszawy i chęci aresztowania Wałęsy. Jednostki nadwiślańskie były jakoby postawione w stan gotowości,...
Joanna Lichocka
Poeta odpowiada. Powtarza swoje rozliczenie z młodością z czasów stalinowskich, które – jak pewnie sądził – miał dokonane dawno, w książce Jacka Trznadla „Hańba domowa”. Ale właśnie to – ta wydana niegdyś w podziemiu książka, w której poeta miał odwagę zmierzyć się i skrytykować siebie samego, własną młodość, z bezwzględnością, której nie starczyło żadnemu z głośnych pracowników i przyjaciół koncernu, służy teraz Agorze – pokazuje film, klatka po klatce – do upokarzania Mistrza. A przecież przed chwilą słyszeliśmy i widzieliśmy wielkość – jak czytał wiersz. Słowa ubrane w rytm, obraz, muzykę. To ta przestrzeń przyciąga w filmie najbardziej, pulsuje w skroniach. Poeta kosi trawę. A chwilę później wchodzi do sądu. By za moment w filmie znów wrócić do właściwej przestrzeni. Opowiada o...
Joanna Lichocka
Premier wypowiedział z całą swobodą te słowa kilka godzin po odczytaniu przez sędziego uzasadnienia wyroku, w którym sąd stwierdził, że Beata Sawicka nie była wciągnięta w pułapkę, nikt jej nie uwodził, by skłonić ją do brania łapówki, i że byłą posłanką Platformy kierowało nie zauroczenie, lecz chciwość. Na dodatek CBA działało w tej sprawie profesjonalnie i prawidłowo – to wszystko orzekł sąd. Rzeka kłamstwa Ale premier wolał to całkowicie zignorować. Przez ten krótki moment Polacy mogli bowiem z głównych mediów transmitujących odczytanie wyroku zobaczyć nie tylko ten jeden z nielicznych wypadków, gdy były poseł skazywany jest na więzienie. Mogli zobaczyć rzekę kłamstwa, jaka przelała się przez ekrany ich telewizorów przez ostatnie pięć lat. To orzeczenie kompletnie niczego nie...
Joanna Lichocka
SKOK-i też prezydent wymyślił? Historia jest bardziej skomplikowana. W 1989 r., kiedy tworzone było biuro Komisji Krajowej Solidarności, Leszek jako wiceprzewodniczący związku odpowiadał za odbudowę Solidarności. Lech Wałęsa odpowiadał za politykę, a struktury Solidarności tworzył Leszek. Powołał mnie wtedy na dyrektora biura kontaktów z organizacjami społecznymi, bo wiedział, że mam relacje z najróżniejszymi środowiskami okołosolidarnościowymi. Mieliśmy wtedy codzienne kontakty. Po kilku miesiącach wysłał mnie z grupą innych młodych ludzi Solidarności na miesiąc do Stanów Zjednoczonych. Mieliśmy promować demokrację w Polsce, opowiadać na różnych spotkaniach, że Polska wychodzi z komunizmu, że potrzebne jest wsparcie USA. To było, jakbyśmy dziś powiedzieli, działanie marketingowe...
Joanna Lichocka
Popatrzmy na wymowę tego faktu – po raz pierwszy od 1989 r. członkowie Komisji Krajowej Solidarności nie zostali wpuszczeni do parlamentu, bo tak zawyrokowało ugrupowanie, które odwołuje się do solidarnościowych korzeni i mieni się „obywatelskim”. Decyzja marszałek Kopacz, „z troski o spokojną pracę posłów”, jest z jednej strony skandaliczna, ale z drugiej niezwykle symboliczna, demaskuje bowiem rzeczywisty charakter obecnej władzy. To sposób myślenia nie tylko oderwany od przestrzegania podstawowych zasad demokratycznych, ale też nacechowany pogardą dla społeczeństwa. Lud w filozofii tej ekipy nie może nic. Na galerię sejmową teoretycznie może wejść każdy obywatel – wystarczy, że zgłosi się w biurze przepustek. Oczywista zasada obowiązująca dotychczas w Polsce, że Sejm jest miejscem...
Joanna Lichocka
Teatr komiczny Jak mówią byli działacze Ruchu Palikota, którzy dla odmiany jakiś czas temu przeszli do SLD, powstanie tego ugrupowania zainicjowano w gabinecie premiera. Jak dotąd w każdym ważniejszym głosowaniu Ruch Palikota głosuje niezwykle lojalnie razem z Donaldem Tuskiem. Ten teatr jest coraz bardziej komiczny – Janusz Palikot stanowczo krytykuje, oburza się, atakuje – a jak przychodzi co do czego, zawsze popiera kluczowe rozwiązania PO. Niemniej na to przedstawienie, zapewne w znacznej części dzięki lansującym Palikota głównym mediom, nabiera się wciąż ok. 10 proc. wyborców. A to z punktu widzenia PO niebagatelna siła potencjalnego, jak się okazuje niezwykle posłusznego koalicjanta z własnego chowu. Dlatego wydawać by się mogło, że PO – jeśli nie chce podzielić losu AWS i Unii...
Joanna Lichocka
Ociec, prać? Lis to nie tylko udany zięć zasłużonych w PRL propagandystów (rodzice Hanny Lis, państwo Kedaj, uwiecznieni zostali przez Stefana Kisielewskiego w jego słynnym felietonie „Moje typy”, który był listą najbardziej skompromitowanych komunistycznych funkcjonariuszy medialnych). To także kolejne wcielenie sienkiewiczowskich Kiemliczów – nieoczytanych, nierozgarniętych, za to dużych i silnych, czekających na sygnał do mokrej roboty, „ociec, prać?”. No i Lis pierze. W swojej gorliwości i bez przesadnych zasobów intelektualnych przynosi czasem więcej szkód niż pożytku establishmentowi III RP. Okładka „Newsweeka” przedstawiająca Antoniego Macierewicza w stroju taliba z podpisem „Amok” tak naprawdę więcej mówi o nowym naczelnym tego tygodnika i wynajmującym go środowisku niż o samym...
Joanna Lichocka
Teraz znów kilkadziesiąt tysięcy Polaków z biało-czerwonymi flagami, głowa przy głowie, i znów dziennikarscy celebryci różnych barw objawili się ze swym oburzeniem, dystansowaniem czy choćby hasłem „więcej nie pójdę pod Pałac”.  Nie należy się temu dziwić – to, co dzieje się na Krakowskim Przedmieściu, nie od dziś budzi obawy establishmentu III RP. Chcąc w nim jakoś istnieć, trzeba się od takich kontrowersyjnych miejsc i sytuacji odcinać. Zwłaszcza że tegoroczny 10 kwietnia potwierdził upadek linii Donalda Tuska z jednej strony, a z drugiej udowodnił raz jeszcze, że liderem opozycji, alternatywnym dla lidera PO przywódcą, jest Jarosław Kaczyński. To potwierdzenie siły nieustannie atakowanego i z niebywałą zaciekłością zwalczanego polityka musiało mocno zaboleć rządzących i ich...
Joanna Lichocka
Co ma rząd w tej sprawie w ogóle do powiedzenia, gdy śledztwo prowadzone jest przez niezależną podobno prokuraturę? Ta opowieść demaskuje rzeczywistą rolę rządzących w postępowaniu smoleńskim – wszystkie banialuki Grasia czy Tuska o niezależnym śledztwie można dzięki niej ostatecznie wyśmiewać. I zadawać pytania – do jakiego stopnia w takim razie bezpośrednio przez Radę Ministrów kierowane są decyzje w sprawie postępowań w tym śledztwie, ale i w innych, mniej lub bardziej kłopotliwych dla rządu? – Podkreślmy – decyzja była w gestii Ministerstwa Zdrowia – mówił Gowin i z jego słów wynikało, że była to kompetencja całkiem nadrzędna wobec prokuratury. A jak pamiętamy, opinii publicznej opowiadano przecież, że o niedopuszczeniu prof. Badena zadecydowali prokuratorzy, rządzący nie mieli z tym...
Joanna Lichocka
Byłem blogerem. Kontakt z Antonim Macierewiczem nawiązałem we wrześniu 2010 r. podczas jego wizyty w USA z Anną Fotygą, gdy rządzący Polską oskarżali go o zdradę, że pojechał do „obcego mocarstwa” (śmiech). Był to pierwszy nasz kontakt po prawie 30 latach, bo tyle czasu minęło od naszego poznania się na spacerniaku w więzieniu w Iławie. A co Pan tam robił? To było ciężkie więzienie, w którym osadzano internowanych w stanie wojennym. Byłem jednym z nich. Trafiłem do Iławy wiosną 1982 r. w ramach akcji „uczelnie”. Wtedy bardzo wiele osób z uczelni zostało internowanych. Byłem wówczas asystentem w Instytucie Fizyki na UG. Wcześniej aresztowano czterech moich studentów, w tym Marka Czachora, który dostał wyrok półtora roku więzienia. Został skazany w procesie, w którym zapadły najwyższe...
Joanna Lichocka
Otóż ów minister sprawiedliwości z charakterystyczną dla siebie taktyką „Bogu świeczkę i diabłu ogarek” stwierdził, że telewizja Trwam powinna dostać koncesję na nadawanie cyfrowe i że należy się jej to bardziej niż stacjom nadającym soft porno. Nie bardzo wiadomo, o jakie stacje ministrowi chodziło – zapewne o te, które już otrzymały decyzją KRRiT miejsca na multipleksie. Ta krytyka postanowień Rady została jednak natychmiast przez Jarosława Gowina spuentowana. Zdaniem ministra – z tym, że telewizja Trwam nie otrzymała miejsca na multipleksie, a dostały ją np. nowe byty gospodarcze, których współwłaścicielami – cóż za zbieg okoliczności! – są grupy Polsatu i ITI – Platforma nie ma nic wspólnego. Pan minister kpi czy o drogę pyta? To przecież Platforma wraz z prezydentem wywodzącym się...
Joanna Lichocka
Pytania bez odpowiedzi Słowotok premiera wylewał się z każdego medialnego kąta mainstreamu i strach było wziąć pilota do ręki, by nie groziło to uruchomieniem kolejnej lawiny jego słów. Najwyraźniej Donald Tusk i jego minister propagandy Igor Ostachowicz odzyskali pewien wpływ na kierunek ustawiania medialnej wajchy. Wysiłki rządowej propagandy nie zdałyby się przecież na nic, gdyby nie wierne kamery transmitujące każde zdanie szefa rządu. Warto o tym pamiętać, gdyby przyszło się komuś zachwycać skutecznością medialną premiera. W ostatnich dziesięciu dniach Tusk udowodnił, że jest w stanie zaprząc główne media do bezwarunkowego ratowania swojego wizerunku. Mógł zatem słać uśmiechy, opowiadać mniej lub bardziej finezyjne żarty i zachwalać pracę swoich ministrów: spotkania z nimi były...
Joanna Lichocka
Wysadzanie z siodła Nastrój, jaki panuje na salonach establishmentu III RP, oddają słowa Moniki Olejnik, która ogłosiła kilkanaście dni temu w „Gali”, że premier Tusk jest w nowej kadencji do niczego: „Od początku nowej kadencji jego gabinet po prostu nie działa, zaliczają wpadkę za wpadką, a on nic nie robi. Albo nie widzi, co się dzieje, albo udaje, że tego nie widzi”. Nie Olejnik jedna wydaje głośno negatywną opinię o premierze, który przecież był dotychczas w mainstreamowych mediach „mężem stanu”, „najbardziej utalentowanym politykiem dwudziestolecia” itp. Prorządowi publicyści, ci najbardziej znani z opiewania doskonałości Tuska i jego rządu, teraz, tak jak Władysław Władyka z „Polityki”, mówią np. tak: „W całej PO opadł duch, posłowie są rozmazani, komentują odejście tak urzędowo...
Joanna Lichocka
Taczki dla Tuska i Siemoniaka W tej sprawie nie zdzierżył nawet lider SLD Leszek Miller. „MON jest w rękach ludzi niekompetentnych, ludzi bezrozumnych i w dodatku jeszcze ludzi, którzy kłamią” – stwierdził rozeźlony nie tylko likwidacją Gawrona, ale także tym, że MON ogłosiło, iż rząd Millera nie dał ani grosza na budowę korwety. Tymczasem dał, choć największe środki przeznaczono na budowę tego supernowoczesnego okrętu, gdy PiS objął rządy. Po tym, jak na program wydano już ponad 400 mln zł, Platforma postanowiła Gawrona skasować, tym samym miliony wyrzucić w błoto, a kadłub okrętu gdzieś sprzedać. Banałem jest stwierdzenie o rządach PO, że nie stoi za nimi żadna myśl o państwie, o racji stanu, o dobru publicznym – przykład z Gawronem jest jednym z wielu, ale właściwie już nie wiadomo...
Joanna Lichocka
Upadek celebryty Podobnie dzieje się z notowaniami samego premiera – to wyraźny znak, że przestała udawać się sztuczka rządowych propagandzistów, by oddzielać premiera od odpowiedzialności za to, co robi rząd. Do Polaków dociera świadomość, że to nie tylko poszczególni ministrowie są słabi, ale także powołujący ich premier. Tusk został strącony z pozycji politycznego celebryty, a jego pomysły, by rząd wzbogacić kolejnymi popularnymi w kolorowych pismach postaciami, jak Joanna Mucha czy Sławomir Nowak, okazały się nieudane. Choćby zmiana decyzji w sprawie ACTA, zamiast ratować wizerunek, okazała się kolejnym dowodem słabości premiera. Zbyt świeże w pamięci Polaków były buńczuczne zapowiedzi premiera, że „nie ulegnie przed szantażem”, i że gdyby miał ustąpić w sprawie ACTA, musiałby się...

Pages