Ośmieszyć Wołyń

Niedawno wraz z Wojciechem Muchą, Jakubem Maciejewskim, a także ogółem TV Republika zostałem wciągnięty na listę proskrypcyjną stworzoną przez Witolda Gadowskiego, prezentującą „czołowych propagandystów Ukrainy”. Co konkretnie kolega Witek miał na myśli, trudno stwierdzić. Jego refleksje bywają, z rozmaitych przyczyn, dość często niezbyt poukładane i aż zanadto pourywane, polemika zaś z nim okazuje się niemożliwa, bo albo adwersarzy blokuje, albo każdego, kto ma inną opinię niż on, wyzywa od „banderowskich psów”. Ewentualnie od „banderowskich podpasek”. Przy okazji opisywanej tu erupcji intelektu Gadowskiego skrytykowano także Muchę za jego negatywną ocenę artystycznej jakości Pomnika Rzeź Wołyńska dłuta Pityńskiego. Opinia redaktora także okazała się „banderowska”. Oczywiście każdy ma prawo do swojej oceny danego dzieła. Osobiście w pełni zgadzam się z redaktorem, uznając to za formę prymitywnej pornografii przemocy. Istotne jest jednak co innego. Pozwalam sobie opisywać tę