TVN na skrzyżowaniu

Odkąd zacząłem mieszkać samodzielnie, co z różnych powodów nastąpiło relatywnie wcześnie, zawsze coś tam musiało mi w domu grać i gadać. Początkowo była to radiowa Trójka, gdy jednak ta zmieniła w okolicach afery Rywina swój muzyczny profil na bardziej popowy, a polska polityka zaczęła przyspieszać, zamieniłem ją na… TVN24. Dziś brzmi to zaskakująco, ale mam wrażenie, że w tamtych czasach TVN24 dawała się jeszcze oglądać (a prawicowe lektury chroniły przez wypraniem łba) i poza „Szkłem kontaktowym”, którego oglądać nie dawało się nigdy, nie odczuwałem jakiegoś ponadprzeciętnego zaangażowania tej stacji po jednej ze stron. Byłem wtedy oczywiście bardzo młodym i mniej wyrobionym widzem, a polityka nie była aż tak ważnym elementem mojego życia. Wszystko zmieniło się dla mnie w 2005 roku, gdy stacja przestała udawać. Wytrzymałem jeszcze taśmy Beger, choć już było oczywiste, że nie mamy do czynienia z telewizją informacyjną, a tubą propagandową PO, czy jak kto wolał – starych służb,