Pora na egzorcystę?

Przeszły święta błogosławione, rodzinne, nasze. W większości polskich domów wszystko było jak trzeba – choinka, siano pod obrusem, opłatek, kolędy, prezenty. Komplet... Może tylko bez owego cudownego klimatu wspólnoty, który pamiętamy z dzieciństwa. Teraz podczas rodzinnej wizyty już na progu witał wrzask szwagierki: „Tylko ani słowa o polityce!”. Rozglądam się po bliższej i dalszej rodzinie od morza do Tatr i zastanawiam się – co to się z nami porobiło? Chciałbym być symetrystą i dzielić odpowiedzialność po równo – ale nie potrafię! Nawet jeśli przyjmę, że obie ścierające się strony mają swoje racje, należy wziąć pod uwagę sposób, w jaki je wyrażają. My nie profanujemy ich celebracji, nie metkujemy ich wulgarnymi gwizdkami. Nie rzygamy na widok przeciwników jak pani Janda, nie wyzywamy jak Andrzej Seweryn, żeby „przypier... pisiorom”, nie nazywamy też obrońców granic psami jak Frasyniuk. Dlatego chętnie też dowiedziałbym się, jakich to okrutnych krzywd doświadczyli ci koryfeusze