Życie nie jest największym dobrem, czyli Lanckorońska kontra Krüger

Dziedzictwo dawnego polskiego rodu arystokratycznego, znajomość wielu języków, wybitna erudycja, wykształcenie i tytuły naukowe – to wszystko hrabina Karolina Lanckorońska miała za narzędzia, którymi mogła dawać światu ciągle nowe iskry dobra i światła, nawet w mrokach wojny. Pomoc medyczna czy humanitarna, niesiona z narażeniem życia do więzień niemieckich, to część jej niezwykłej drogi wojennej, której zwieńczeniem było organizowanie we Włoszech studiów dla ponad tysiąca żołnierzy 2. Korpusu Polskiego.

Karolina Lanckorońska wychowała się w dwóch obszarach kulturowych – w Wiedniu, gdzie pałac miał jej ojciec Karol Lanckoroński, członek austriackiej Izby Panów, mecenas sztuki i kolekcjoner, oraz w majątku Rozdół w okolicach Lwowa. Notabene wpływ ojca na Karlę był olbrzymi – jego zamiłowanie do podróży, w tym przede wszystkim do Włoch, namiętne zwiedzanie muzeów, a przede wszystkim kolekcjonowanie dzieł sztuki, uwrażliwiły córkę tak bardzo, że postanowiła swe życie poświęcić