Cichy czy pełzający kryzys? Z pewnością: katastrofa tej władzy

Polska potrzebuje dziś rządzących, którzy byliby w stanie wprowadzić pakiety antykryzysowe takie jak te z początku pandemii i połączyć je z nowymi, realnymi impulsami infrastrukturalnymi. A do tego poluzować wymagania fiskalne tam, gdzie to społecznie efektywne, i zacząć je egzekwować tam, gdzie znów rozpanoszyli się cwaniacy. Z obecną ekipą nie jest to możliwe – to ludzie, którzy mylą realną odpowiedzialność za politykę gospodarczą państwa z przekazem dnia pod publiczkę. 

Od kilku miesięcy pojawiają się mniej lub bardziej śmiałe analizy, że polski rynek pracy przechodzi właśnie cichy kryzys” – czytam nie gdzie indziej jak na portalu „Gazety Wyborczej”. To, co konsekwentnie od początków 2024 roku nazywam na łamach „Gazety Polskiej” pełzającym kryzysem, oni określają mianem „cichego kryzysu”. Ale to drugie określenie najlepiej oddaje strategię mainstreamowych mediów wobec problemu narastającego od początku rządów trzynastogrudniowej koalicji. I tak pojawia się druga sprawa: