Tusk we własnych sidłach. Płaci cała Polska

Kto oglądał memogenny spektakl Donalda Tuska w Pabianicach, a wciąż miał cichą nadzieję, że premier sam siebie wyciągnie za włosy z politycznego / wizerunkowego kryzysu, ten nie ma powodów do radości. Dla tych, którego niczego dobrego po liderze Koalicji Obywatelskiej się nie spodziewali i nie spodziewają, było to jasne potwierdzenie jego słabnącej formy. Nie trzeba by było o tym mówić wiele, gdyby od tego człowieka nie zależała przyszłość Polski. 

Od spotkania Donalda Tuska z wyborcami minęło kilkanaście dni. Posługując się współczesną, serialową metaforą: jeśli miał to być odcinek, który ruszy do przodu coraz bardziej ciężkostrawną polityczną operę mydlaną, to najwyraźniej „scenarzysta forsę wziął, potem zaczął pić. / I z dialogów wyszło dno, zero, czyli nic” (cytat, rzecz jasna, ze szlagieru „Bal wszystkich świętych” Budki Suflera). 

Blamaż Tuska w Pabianicach

A dialogi i monologi w pabianickim spektaklu lidera niemiłościwie nam panującej koalicji były