Pod oknem z Prezydentem

Przypominam sobie taki dzień sprzed lat 10, gdy prezydenturę obejmował Andrzej Duda. Akurat była rocznica wyruszenia strzelców spod Oleandrów (6 sierpnia). Szedłem wówczas uliczką na warszawskiej Saskiej Kępie i naraz zza uchylonego okna w mieszkaniu na parterze dobiegł mnie płynący z radia głos. Trochę jak za starych czasów, kiedy radioodbiorniki tak głośno grały w domach, że letnią porą słychać je było na podwórkach. Tak to w każdym razie pamiętam z dzieciństwa. I podobnie jak w dzieciństwie, zatrzymałem się na chodniku, by posłuchać. Mówił Prezydent RP. I mówił o tym, jak to w 1914 roku wyszli wraz z Piłsudskim młodzi chłopcy, by na bagnetach nieść marzenie o wolnej Polsce. Nieśli w bojach, w błocie, w cierpieniu, we krwi, ale – donieśli. Wywalczyli. Z jednej strony wzruszał mnie ten, wzbudzony słowami Andrzeja Dudy, obraz sprzed ponad wieku, a z drugiej byłem poruszony tym, jak mówi Prezydent. I o czym mówi. Po okresie posmoleńskiej prezydentury Bronisława Komorowskiego wracała