Silent disco

Zaczyna się wrzesień. Szkoła rusza według nowej, chaotycznej i ideologicznej podstawy programowej. Sporo się ostatnio o tym nauczyłem i nasłuchałem. Początek szkoły w moim mieście – a pewnie jest tak w każdej miejscowości z rozbudowaną komunikacją – to powrót do gęstszych rozkładów jazdy. W tym roku miał to być też moment otwarcia budowanego od dawna, a zapowiadanego od jeszcze dawniej, tramwaju na Wilanów. Miało być, ale jednak nie jest, wykonawcy znów z czymś się nie wyrobili. Tramwaju więc nie ma, a jedna część mojej dzielnicy odcięta jest od drugiej pasmem wertepów, drutów i wykopów. Kierowcy klną, piesi uczą się technik slalomu i tak mija kolejny tydzień. Ci, którzy muszą po mieście poruszać się często i rozlegle, narzekają, że remonty nie tylko długie, lecz także nieskoordynowane, że trudniej gdziekolwiek dotrzeć, że korki, że bałagan, a zmiany często w kierunku służącym raczej ideologii niż wygodzie mieszkańców. Czemu jednak każę o tym czytać osobom spoza Warszawy? Cóż, za