Europa – unsere historia, nasza Geschichte

Czwarta, ostatnia część niemiecko-polskiego podręcznika do historii, została dopuszczona przez Ministerstwo Edukacji do szkół podstawowych. A właśnie ten tom (u nas dla ostatniej klasy szkoły podstawowej, a w Niemczech ostatniej gimnazjalnej) budzi największe kontrowersje i protesty – znajduje się w nim materiał dotyczący II wojny światowej. Dlaczego oprotestowuje go prawica? Dlaczego krytykują go zarówno niektórzy recenzenci, jak i prezes Instytutu Pamięci Narodowej dr Karol Nawrocki? Bo podręcznik jest skonstruowany – pomimo pozorów równowagi – w sposób niepełny, jeśli chodzi o polską wrażliwość, i zaspokaja przede wszystkim potrzeby niemieckie. Nie dość, że zmarnowano pewną szansę, jaką była idea stojąca u podstaw jego powstania, to jeszcze okazuje się, że polski i niemiecki tekst różnią się między sobą doborem słów, które w tych najbardziej wrażliwych sprawach pełnią rolę kluczową. Niemiecka polityka historyczna tym podręcznikiem tryumfuje. 

Dla mnie to jest projekt