Znikąd nadziei 

Europejski Zielony Ład to unijna próba gry z całym światem. Brukselczycy nadal bowiem wierzą, że są w stanie nadawać ton i być równorzędnym partnerem w walce z innymi mocarstwami. Nie wyciągnęli żadnych wniosków z doświadczeń z pandemii, gdzie nasz wielki kontynent miał kłopot nie tylko ze szczepionkami, ale z chociażby maseczką na twarz. W każdym razie elity są zdania, że będą mogły narzucić światu swoje wizje. Nie wygrywając rywalizacji kosztami i jakością, będą wygrywać gąszczem przepisów i biurokracją. Naiwność. Zielony Ład ma również swój aspekt lokalny. Jest jakoś tak skrojony, że uderza w Polskę, która ma idealne warunki do tego, aby chronić dzikie rzeki, lasy i tworzyć torfowiska. Jednocześnie nasza węglowa gospodarka ma stać się nieopłacalna. Dziejowym wyzwaniem dla rządu ma być okładanie budynków styropianem, a nie budowa jakiegoś CPK, własnej marki samochodu czy elektrowni atomowej. Polska elita jest podzielona pomiędzy tych, którym wizja stworzona w Brukseli wystarcza,