Ginące płaszcze

Gdy piszę ten tekst, trwa jeszcze uwertura pokazu starego, które wraca, podając się za nowe, chowa się za ustawy równościowe, komisje śledcze i uśmiechy marszałka do mało wymagających internautów.

Gdy Państwo czytają ten tekst, wszystko jest już jasne. Jasne jak autorstwo ustawy wiatrakowej czy sytuacja, gdy w sejmowej komisji w imieniu wnioskodawców przemawia jakiś facet z zewnątrz, który nie jest nawet do końca tym, za kogo się podaje, bo pomija tę ciekawszą połowę swoich afiliacji. Nie mija kilka godzin, a inny, jeszcze bardziej tajemniczy mężczyzna pojawia się już na sali plenarnej, z której tym razem zostaje wyprowadzony. Czy wpadł tam zwiedzać, postać sobie tylko, czy może przypilnować jakiejś swojej sprawy? My się domyślamy, po chwili posłowie, żegnający go skandowaniem: „Lobbysta”, już wiedzą. W międzyczasie kilkadziesiąt tysięcy ludzi zgodnie z chwilową modą ogląda na żywo obrady Sejmu i ma szczęście trafić akurat na wystąpienie posłanki, która nie